Column
Kindertaal
- gepost op 22/02/2012
Als klein meisje zat ik altijd geboeid naar mijn vader te luisteren die goed kon vertellen. Maar waar mijn mond werkelijk van open zakte was één van zijn minst interessante verhalen. Een zinnetje eigenlijk maar. Een verbaasde zin over anorexia avant la lettre. Het ging over een collega van hem die ‘zooo vreselijk veel van lekker eten hield dat ze tussendoor even naar het toilet ging om verder te kunnen eten.’
Sms taal
- gepost op 12/01/2012
Bewezen is dat de gemiddelde mens niets liever wil dan gelukkig worden. Bekend schijnt echter ook te zijn dat de gemiddelde mens er onbewust vaak alles aan doet om de ander verkeerd te begrijpen. Die combinatie zorgt voor een delicate spreidstand die niet zelden eindigt met zware blessures.
Lees hele column.
Een wolkje meer of minder
- gepost op 07/12/2011 door Evamaria Jansen
Toch overviel me, toen ik de zaal in keek naar al die ernstige, soms droevige, maar vooral kwetsbare gezichten - sommige koppels dicht tegen elkaar aan geleund, sommige vrouwen alleen - : de Tourette-achtige, niet te stuiten ingeving om iets over mezelf te vertellen dat weinigen weten. Om dichter bij hen te komen. Om te laten voelen dat hun specifieke rouw niet enkel mijn brood is.
Lees hele column.
Verborgen boodschap
- gepost op 30/10/2011 door Evamaria Jansen
De weduwes waren alle drie knap om te zien. En redelijk tot zeer jong. Bovendien 'redden' ze het, ze waren sterk. Het artikel was aantrekkelijk. Het was mooi geschreven en vorm gegeven. De foto's waren beklijvend, in zwart-wit. Ik vond het alleen zo oneindig jammer dat er geen plaats was ingeruimd voor desnoods maar één oudje, één lelijk eendje, één dikkerdje, één persoon die het niet redde, die bij de pakken neerzat en treurde en er maar niet bovenop kwam.
Lees hele column.
Mededogen
- gepost op 09/10/2011 door Evamaria Jansen
Toen hij wakker werd, ging de zon alweer onder. Hij had al zeker zestien uur meditatie gemist. Een bijzonder akelig o jé-moment. Hij wilde zijn ogen alweer totaal ontmoedigd sluiten voor nog een rondje vergetelheid, toen hij iets vreemds rook. En zag.
Lees hele column.
Herinneringen
- gepost op 18/08/2011 door Evamaria Jansen
Haar lieve, soms wat ongeremde ingevingen maakten regelmatig dat wij, haar kinderen, niet wisten waar we het zoeken moesten van plaatsvervangende schaamte. Zo sprak ze op straat zomaar mensen aan. Mam, doorlopen! Mensen waaraan ze zag dat die iets nodig hadden, iets ontbeerden. En het moest wel heel gek lopen, wilde zij nou niet toevallig net datgene in huis of hart hebben waar het de arme sloebers aan schortte; we hadden vaak vreemd volk over de vloer.
Lees hele column.
De helft van twee is één.
- gepost op 07/07/2011 door Evamaria Jansen
Deze column verscheen in het juni-nr van het Nederlandse tijdschrift Nieuw Gezin
Op huwelijksreis in hun golfje diesel vraagt ze hem terloops wat ze de komende - eerste gezamenlijke - zomer zullen gaan doen. IJsland lijkt haar helemaal de max. 'De kinderen komen een maand', verstoort hij haar dromen losjes en ongewild. 'Maar je hebt toch maar drie weken vakantie?' reageert ze nog redelijk rustig. 'Klopt, maar zij twee maanden, en de helft van twee is één, zie je.' .
Lees hele column.
Lees de columns niet!
- gepost op 26/06/2011 door Evamaria Jansen
Met deze column heb ik haast. Dat zit zo: een cliënte in onze praktijk maakte me gisteren duidelijk hoe onvrij zij is geworden binnen haar therapie door het lezen van mijn persoonlijke inzichten en, zo je wilt, zielenroerselen. Ze weet gewoon teveel van me, ze kan ook aardig tussen de regels door lezen. Er is dus ruimte te over voor haar om een heel beeld van mij op te bouwen - deels correct, deels niet - en dat verlamt haar.
Lees hele column.
Je zwakte en je kracht
- gepost op 7/06/2011 door Evamaria Jansen
Een paar uur later stonden we verslagen bij dat kleine weerloze bundeltje in die kille glazen bak met al die slangetjes. Toen ik haar eindelijk terug had, weerde ik – niet zonder schuldgevoel en ook niet zonder zachte verwijten te krijgen - elk bezoek en maakte bij mooie muziek en waxinelichtjes kennis met mijn dochtertje. TV uit, groot licht uit, zij 's nachts in haar slaapbakje naast mij, overdag bij mij in bed; ik kan het iedereen warm aanbevelen.
Lees hele column.
Versier je groene tak
- gepost op 15/05/2011 door Evamaria Jansen
Eenmaal thuis, na de glorieuze ommegang, verdween de stok naar een stoffig plekje tussen de jassenkast en de voordeur. Gaandeweg verbleekten de linten, vielen ze eraf en waar het touwtje naartoe ging zou ze niet weten. Feit is, dat er na een tijdje een vaalgroene stok wachtte op het juiste moment. En het juiste moment komt altijd, als je maar genoeg geduld hebt.
Lees hele column.
Meemoeders en biomama's
- gepost op 21/03/2011 door Evamaria Jansen
In het maartnummer van het Nederlandse tijdschrift 'Nieuw Gezin' verscheen volgende column van Evamaria Jansen:
Van een vriendin wisten we niet beter dan dat ze hetero was, maar op een mooie zomeravond kwam ze, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, aanzetten met een schone blonde dame aan haar ranke arm. Margot. Het voelde heel natuurlijk aan en naar mate de avond vorderde werd het ons duidelijk: dit was de ware.
Lees hele column.
Niet zonder stap voor stap het oor te lenen
- gepost op 13/03/2011 door Evamaria Jansen
Er schijnt een vorm van therapie te bestaan waarvoor ik me onmiddellijk als therapeut ter beschikking zou willen stellen. Trouwens ook als cliënt. Het gaat zo: jij en je begeleider doen jullie wandelschoenen aan en gaan op weg. Naar Santiago de Compostella, naar Lourdes, naar de Vallei der Koningen, verzin het maar. Onderweg vertel je je levensverhaal, of wat jij daarvan kwijt wilt, op het ritme van je stap en net zoals het er zelf kennelijk uit wil komen.
Lees hele column.
Tabloids en de schade ervan
- gepost op 10/02/2011 door Evamaria Jansen
Onderstaand stukje schreef ik deels ruim een jaar geleden voor mijn boek over stille rouw en ik heb het, al had ik het netjes gehouden, toch om redenen van privacy, waar ook een koningin recht op heeft, laten rusten. Het staat dus niet als voorbeeld van verborgen verdriet in het boek. Gisteren is er geen koningin, maar wel een omstreden vrouw gestorven.
Lees hele column.
Ik ben voornemens...
- gepost op 31/01/2011 door Evamaria Jansen
Met sommige mensen moet en wil je door, al kosten ze je bijna je geestelijke gezondheid. Maar misschien moet het niet zo hard als je denkt en misschien wil je het daarom ook wel niet meer zo graag als je dacht.
Lees hele column.
Kortweg liefde
- gepost op 18/01/2011 door Evamaria Jansen
De zoon zelf vatte het verhaal simpel samen: ik leef erop los, tot ik aan de machine moet en dan stap ik eruit. Geen probleem toch? Zijn ouders gingen er niet tegenin. Ze vroegen hem wel om hen te waarschuwen als hij voelde dat hij begon af te glijden. Zou hij doen. Zei hij.
Lees hele column.
Met de broodnodige toewijding
- gepost op 12/01/2011 door Evamaria Jansen
Binnen hun prachtige reeks rake portretten bevond zich onopvallend een minidocumentaire. Foto's zomaar tussendoor. Ik vroeg keer op keer of ik ze nog eens mocht zien. Ze grepen me elke keer meer aan. Foto's waarvan het innige plezier en de warmte me in golven tegemoet kwamen.
Lees hele column.
Het meisje met de toverstokjes, een gans Ander sprookje
- gepost op 23/12/2010 door Evamaria Jansen
Maar ze was in België, een land vol luiken, 'de huizen blind als mollen'. Soms echter doemden er vage rechthoeken op in de vinnig koude winternacht; rechthoeken van licht en warmte en belofte. Doorvoede lui erachter, die chips, TV diners en flessen fijne wijn verorberden, of met een wodkacola aan de pc zaten. De schoenen met de suikerklontjes en obligate wortels erin stonden al klaar aan de haard. Bij wijze van spreken dan. Maar het maakte niet uit, ze waren samen en dat was haar grootste lijden. Want zij was zo alleen.
Lees hele column.
De zorg voor onze doden
- gepost op 10/12/2010 door Evamaria Jansen
Een brief erbij. Haar complimenten, haar vriendschap, haar gedachten kwamen me in heerlijk ouderwets blauw vulpenschrift tegemoet. Haar voorzichtige boodschap was verder, dat wij in ons boek zoveel troost geboden hebben aan de nabestaanden en dat was bijzonder fijn. Maar hoe zat het met de doden? Hoe dragen wij buiten ons strikte privé leven zorg voor hen?
Lees hele column.
Ja, zij kunnen dansen!
- gepost op 25/11/2010 door Evamaria Jansen
En dan volgt een kort interview met de ouders. Moeder voert het woord, vader staat zachtjes mee te knikken, half achter zijn vrouw verscholen. Maar als moeder begint te vertellen dat ze het feit dat hun zoon van de verkeerde kant is hebben geaccepteerd, roert er zich iets achter haar sterke schouder: vader zakt nog een tiental centimetertjes ineen en begint te snikken als een kind.
Lees hele column.
Een druppel op een gloeiende plaat
- gepost op 12/11/2010 door Evamaria Jansen
In dit geval kon ik me niet goed losmaken van een uitdovende vriendschap met een alleenstaande pleegmoeder. Ik bleef een dunne, maar messcherpe band met haar houden. Ze leed namelijk aan geldgebrek en vond een pleegkind een fantastische oplossing. En dat pleegkind, daar zit hem de kneep.
Lees hele column.
Respect
- gepost op 26/10/2010 door Evamaria Jansen
De vriend werd waardig herdacht. Ikzelf had ook wel meegewild, maar kon me moeilijk opdringen aan een groepje jongeren. Daarom bleef ik thuis met mijn ziel onder mijn arm ronddolen. Ik kon mijn ei niet kwijt, ik was verdrietig, ik wilde ook iets doen. Pas toen ik al op weg was naar mijn bed wist ik ineens wat me te doen stond.
Lees hele column.
Een veel te lange column over een nooit eindigend verhaal
- gepost op 1/10/2010 door Evamaria Jansen
Een persoon miste, het zusje van de bruidegom, maar niemand deed daar moeilijk over, sterker, er werd niet over gepraat: niets aan de hand. Naar mijn gevoel was ik de enige die er vragen bij had. Dat meisje, op dat moment inmiddels net als ik een veertiger, was namelijk vroeger een vriendinnetje van me geweest. Ze was ooit een donkere schoonheid, maar de foto's die ik nu zag, toonden een broodmagere, introverte, onaantrekkelijke vreemdelinge.
Lees hele column.
Zomertaferelen
- gepost op 12/09/2010 door Evamaria Jansen
Een jonge buurvrouw, die ik de voorbije lange, lange winter niet zag en daarna nog een hele tijd niet, komt buiten; broodmager en bleekjes geworden. Haar hoofd zo kaal dat de zon in haar schedel weerkaatst. Maar ze bedekt het niet. Ze is zorgvuldig opgemaakt, heeft een leuk zomerjurkje aan en haast zich slechts lichtjes uit evenwicht op haar nieuwe krukken in de richting van de bruisende stadskern hier vlakbij. Ze ziet er gelukkig uit. Haar heeft het leven toch nog een rondje Gentse Feesten gegund.
Lees hele column.
Ze mogen geen overbeet meer hebben, geen digibeet meer zijn.
- gepost op 14/06/2010 door Evamaria Jansen
‘Een kind kan de was doen’ wil in onze contreien zeggen dat iets eenvoudig is. Maar is het nog zo dat kinderen de was kunnen doen? Ik ken er geen één. Een kind mag geen overbeet meer hebben, geen digibeet meer zijn. Het moet van de ouders de allerbeste zijn en tegelijkertijd de gelukkigste, het unief is unaniem het minimum, van de knappe koppen tot de traagste dyslecticus. Vrije tijd is niet meer vrij en vakantie niet vacant.
Lees hele column.
Half leeg of half vol, dat is de vraag.
- gepost op 06/05/2010 door Evamaria Jansen
Voor de één is het glas eeuwig half leeg en voor de ander altijd half vol. Half leeg is negatief. Half leeg is niet welkom, is moeilijk. En moeilijk daar houden wij niet van. Half vol is goed, is flink, is welkom alom en is een zegen - soms moeizaam bevochten, maar meestal gratuit - voor de houder ervan. Mensen slaan zichzelf er weleens mee op de borst: ‘Mijn glas is altijd half vol, bij mij kan alles’. Toch zijn half leeg en half vol nog steeds hetzelfde.
Lees hele column.
En nog was de liefde niet op.
- gepost op 15/04/2010 door Evamaria Jansen
Mensen komen voor van alles in therapie om hulp vragen. Meestal als het al zeer laat is. Maar dat is ook logisch. Je voelt de pijn pas als het pijn doet; je voelt je grenzen pas als je er al overheen bent.
Soms echter komt iemand van te voren, omdat hij problemen voorziet en ze wil voorkomen. Dan is het dankbaar werken voor een therapeut. Hoewel, soms hoef ik nauwelijks werk te verzetten. Zoals in het volgende geval.
Lees hele column.
Met lege armen.
- gepost op 12/03/2010 door Evamaria Jansen
De buurt kon het niet geloven; Christa noch Rinus had er ooit met een woord over gerept en het drama was hen ook in de verste verte niet aan te zien. Wat ging er soms toch achter de gewoonste voordeuren schuil zonder dat iemand ook maar iets vermoedde. De straat schudde even op haar grondvesten.
Lees hele column.
In memoriam.
- gepost op 21/02/2010 door Evamaria Jansen
Hij was daar, wij hier. ‘Daar’ was zijn enige plek, vertrouwder dan iets anders, maar van een wanhoop en een desolaatheid waar hij ons pas de volledige kijk op gaf toen hij in het hartje van de afgelopen zomer eruit stapte. Ik was, samen met zijn beste vriend, het laatste bezoek dat hij had gehad voor zijn dood en het eerste erna. Op het moment zelf was ik naar hem onderweg. Maar dat wist hij niet; ons telefoontje dat we eraan kwamen was onbeantwoord gebleven. Zijn onvermogen om te communiceren was zijn levenslange kooi waarvan de tralies onverbiddelijk tot stikkens toe naar binnen waren opgerukt.
Lees hele column.
Konijntje.
- gepost op 05/02/2010 door Evamaria Jansen
De volgende ochtend werd ze wakker als een kind dat die dag zes jaar wordt….feest, verlangen, nieuwsgierigheid, verrassing… eindelijk had ze de deur weten te openen naar de lichtende ruimtes van dat onderbewuste deel van haar, dat tot bijzondere dingen in staat was. Een memorabel moment brak aan; ze boog zich bevend naar het nachtkastje, eventjes bang dat ze alles maar gedroomd had. Maar nee hoor, daar lag het papiertje en daar stonden duidelijk letters op.
Lees hele column.
Ze oogstten soms wat ze zaaiden.
- gepost op 03/01/2010 door Evamaria Jansen
Wat is er aan de hand met die bejaarden die zich in hun piere eentje aan hun teeveetje door de feestdagen heen hebben gezapt? Hoe komt het dat zij zo alleen waren? Hebben zij geen kinderen? Of hebben hun kinderen soms geen hart? Wonen ze ver weg in het buitenland en konden ze niet komen? Hadden ze geen geld voor de reis of zijn ze slecht ter been? Is er ruzie met de schoonkinderen? Zijn alle vrienden om hen heen reeds gestorven? Alles is mogelijk. Waarom moet oud worden soms zo donker, eenzaam en weerloos zijn? Wat doen kinderen hun ouders toch allemaal aan? Er wordt bij deze vragen weleens iets uit het oog verloren…
Lees hele column.
Elk trekt allen
- gepost op 09/12/2009 door Evamaria Jansen
Al vanaf eind september, héél vroeg, begint elk jaar in de praktijk -waar ik veel geconfronteerd word met rouw, vermoeidheid en eenzaamheid- langzaam maar zeker de angst in te sluipen voor ‘de feestdagen’: Met wie worden die gevierd? Wórden ze wel gevierd? Vàlt er überhaupt iets te vieren? Trek je je iets aan van de vele ‘moetens’ rond die tijd? Wat is de prijs van uniciteit, van Einzelgänger zijn? En ben jij bereid en/of kun je het aan om die te betalen?
Wat moet er gevierd worden zonder die ene die weggevallen is, dit jaar of al vele jaren geleden? Of doodgewoon: vage maar niet minder diepe angst voor die dagen waar weken en maanden naartoe wordt geleefd en waarvan velen diep dankbaar zijn als ze weer voorbij zijn.
Lees hele column.
Onschuldig tafereeltje
- gepost op 22/11/2009 door Evamaria Jansen
Toen kwam het, daar waar ik op had zitten wachten; de bakfiets werd losgelaten, het meisje werd streng geïnstrueerd dat ze stil moest zitten en de moeder beende stevig op haar onwillig sloebertje af. Die rende eerst weg, koos toen het hazenpad, keerde juist bijtijds om, lachte en gilde en gooide zich recht in haar armen. En zij? Ze zwaaide hem –tegen wil en dank weer eens helemaal vertederd door zijn apenstreken- omhoog en knuffelde hem stevig terug!
Lees hele column.